با نزدیک شدن عید نوروز، شهر رنگ دیگری به خود می گیرد. مردم برای انجام خریدهای نوروزی به خیابان ها می آیند و وقتی عید می شود، تعطیل می شوند همین تعطیلی برای آنها خوشحال کننده است. ازطرف دیگر عید برای بچه ها همراه با خرید کردن و مسافرت رفتن و عیدی گرفتن است، اما عید برای کودکان کار و خیابان چنین مفهومی ندارد، معمولا کسی به این بچه ها عیدی نمی دهد و خرید عیدی هم اگر داشته باشند، بسیار مختصر است.
کودکان کار و خیابان در این میان بیشتر متوجه تفاوت های خود با کودکان دیگر می شوند و این مساله برایشان آزاردهنده است
آنها مجبورند که درآمد داشته باشند تا بتوانند هزینه های هر روزه شان را تامین کنند. وقتی بهار نزدیک می شود و بوی عید می آید و خیابان ها شلوغ می شود، این بچه ها کارشان بیشتر می شود. از صبح زود تا دیر وقت شب در خیابان ها هستند و تلاش می کنند به مردمی که برای خرید شب عید آمده اند، چیزی بفروشند. این بچه ها در این زمان درآمدهایشان بیشتر می شود، اما با این وجود نمی توانند برای شب عید، خرید مفصلی داشته باشند، چون پول هایشان برای گذران زندگی خانواده و کرایه خانه هزینه می شود بنابراین خریدهایشان حداقلی است.
آنها در لابه لای شلوغی های شهر، خود را با کودکان دیگر مقایسه می کنند. در این ایام بیشتر متوجه نابرابری های اجتماعی می شوند و حتی ممکن است احساس تقابلشان با جامعه بیشتر شود.
علی یکی از کودکان کار و خیابان که همیشه با خواهر کوچکش در خیابان دستفروشی می کند ، همه اش به این فکر می کند که بتواند پولی بیشتر از خرج و دخل خانه شان به دست بیاورد تا بتواند برای خواهر کوچکش لباس بخرد.
می بایست تلاش شود تا کودکان کار از خیابان ها به سمت مدرسه ها هدایت شوند و آموزش ببینند، یکی از راه حل های ساده ای که برای این مشکل وجود دارد توانمندکردن مادران کودکان کار و خیابان است .به طوری که آنها بتوانند با کارهای خانگی از پس هزینه های زندگی بر بیایند، به آنها مهارت های لازم آموزش داده شود، در چنین شرایطی این بچه ها مجبور به کار کردن نیستند.
آنها هم می توانند مانند بچه های دیگر آموزش ببینند ، درس بخوانند و عید داشته باشند.
