زن

مالامال از احترام و مهرورزی نسبت به بانوان است. زنان در هرسن و سال مقام و جایگاهی والا و پراز احترام در میان مردان داشتند. زندگی زناشویی یک زندگی مشترک و دوگانه و با برابری، همدوشی، و همکاری زن و مرد اداره می شد و میان زن و مرد مقامی بالاتر و یا پایین تری وجود نداشت.

زن نه تنها شمع فروزان و مشعل سوزان خانواده بودند، بلکه در اجتماع نیز در بیابان و مزرعه، در باغ و کشتزار، دوش به دوش مردان به کارهای تولیدی و سازندگی می پرداختند. در کارهای نظامی و تربیت سربازان جنگی نیز زنان هنرمند و سخت کوش ایران پا به پای مردان در تلاش بودند. چیزی که کمتر می توان در دنیای متمدن امروز از آن نشانی گرفت.

آنان که از سن بالاتری برخوردارند به خوبی به یاد می آورند پیش از آن که کشورمان باردگر در طلسم تازی زادگان گرفتار شود، در همه جا، و در همه کارها، چون باغداری و کشاورزی، زنان و دختران سخت کوش به کار می پرداختند. کلیه کارهای برداشت محصول، خرمن کوبی، چایکاری، پنبه کاری، و حتی جوانه زدن و فروش فراورده های کشاورزی با بانوان بود. و اما، با تسلط رژیم دور از هر خرد و اندیشه بر ایران، زنان فعال و سخت کوش کشورمان همه گونه تلاش و کوشش پیشین را ترک نمودند و گوشه نشین خانه و آشپزخانه شدند.

از آن جا که اسلام یک حزب واپس گرای سیاسی، دشمن هرگونه آزادی و آزادمنشی، و بسیار زن ستیز است، با نهایت بی رحمی و بی وجدانی نیمی از جامعه پویا و سرزنده ایرانی را نادیده گرفت، و آنان را به آشپزخانه و اطاق خواب روانه نمود. این رفتار نکوهیده و بسیار زشت دور از وجدان و آدمیت، بر بانوان گرانمایه و مردان منصف و باغیرت ایرانی سنگینی آمد. تا آن جا که بانوان برای دفاع از خود کمپین یک میلیون امضاء به وجود آوردند.